1- کارخانه منطق خاصی دارد. در کارخانه مهم میزان تولید و در نتیجه میزان سود است. یک مجموعه که نام کارخانه به خود گرفته فقط جنس مورد نظر را تولید می­کند و به مشخصه­ها و فاکتورهای بیرونی اصلا اهمیتی نمی­دهد. برای یک کارخانه موضوعاتی چون تاثیر اجتماعی-فرهنگی کالای ساخته شده، آلودگی محیط زیست و... تاثیر خاصی ندارد. از طرف دیگر یک پایه فرهنگ کارخانه­ای مصرف است. از طریق تبلیغات ذائقه سازی و احساس نیاز در جامعه ایجاد می­شود و تولید کارخانجات را می­بلعد. فرهنگ بازار ، تولید بدون صرفه اقتصادی را بی معنی می­داند. باید در وقت معین پروسه تولید روی کالا انجام گیرد تا جا برای کالای بعدی باز شود. هر یک دقیقه تاخیر می­تواند ضرر جبران ناپذیری به دنبال داشته باشد.

2- در نظر مدیران وزارت علوم دانشگاه یک کارخانه است که محصول­اش دانشجوست. در این منطق معنی ندارد دانشجو بیش از چهار سال در دانشگاه اتراق  کند و باید پشت سر هم واحدها را پاس کند و از دانشگاه خارج شود تا جا برای دیگر متقاضیان بازگردد. فغالیت فرهنگی، کار بیرون از دانشگاه و فعالیتهای آزمایشگاهی و پژوهشی در دوره لیسانس و حتی ارشد بهانه­ای برای کم کاری است. از عملکرد مدیران فعلی این چنین برداشت می­شود که دانشجو فقط یک بعد علمی (آن هم فقط در حد نمره بالای 10 در هر ماده درسی) دارد. در یک کارخانه با یک ماده اولیه بی جان طرفیم که در سیر تولید آنرا تکامل می­بخشیم اما دانشجوی یک موجود بی جان و یک بعدی نیست پس برای تربیت و تکامل او باید بسیاری از ابعاد دیگر را در محاسبات وارد کرد و در نظر گرفت. متاسفانه مهندسین حاکم بر دستگاههای علمی کشور از درک این مهم عاجزند. از این روست که ما در ابتدای سال جاری خبری می­شنویم که هئیت امنای دانشگاه علم و صنعت در مصوبه­ای از دانشجویان بالای 4 سالِ روزانه شهریه­ا­ی معادل دو برابر شبانه­ها دریافت می­کند و یا برای خوابگاه از پنج ساله­ها قیمت سرسام آور 400 هزار تومان برای یک ترم طلب می­شود تا دانشجوی پنج ساله خسارت وارده به دانشگاه ( بخوانید کارخانه ) را خود جبران کند.

3- دانشگاه­های دولتی در مسابقه­ای نفسگیر با دانشگاه آزاد تلاش می­کنند ضوابط دست و پا گیر ورود به دانشگاه را حذف کنند تا بتوانند با پذیرش دانشجوی سرمایه دار سود دهی بیشتری داشته باشند. اگر اصالت دهی به سرمایه را در این نگرش کنار بگذاریم باز هم می­بینیم کارخانه داران وزارت علوم به تاثیر پخش این همه مدرک در جامعه بی­توجه هستند. همانطور که می­دانیم مدرگ گرایی از معضلات اساسی جامعه ماست که مهمترین مروج آن خود دولت است و حالا دولت برای سیراب کردن تشنگان مدرک خود وارد عمل می­شود و از بهترین دانشگاههای کشور سرگرم پذیرش دانشجوی آزاد می­شود. از طرفی فارغ التحصیلان دانشگاه در بازار کار یا به کارهایی که به نظرشان پست می­آید تن در نمی­دهند یا سعی می­کنند مدرک بالاتری از دانشگاه اخذ نمایند و بدین صورت این تسلسل باطل ادامه می­یابد. اگر وزارت علوم تولید کننده مدرک باشد دولت نقش سازمان تبلیغاتی را برای آن دارد تا مصرف را به عنوان نیاز اساسی تولید رونق بخشد.

4- دانشگاه -مرکز انسان سازی اولِ انقلاب- اینک یکی از ارکان مهم بازار و بازاریان مدرن به شمار می­رود.

5-  آنچه مشخص است روند حرکتی دانشگاه­های دولتی از نظر روش و اهداف تفاوت چندانی ندارد. حتی هاشمی رفسنجانی در خطبه های نماز جمعه هدف از تاسیس دانشگاه آزاد را کمک به مستضعفین برای تحصیل آسانتر دانسته بود و شباهت این فرمایش با افاضات نماینده دولت در جلسه تصویب لایحه دانشجوی پولی ناظران را به این گمان می­اندازد که به سرانجامی چون پرونده قطور فساد مالی و البته فسادهای چندین برابری در جامعه -که هیچگاه دیده نمی­شود- برسیم. شاید در آینده دولتی سر کار آید که از رئوس برنامه­اش مبارزه با فساد در دانشگاه­های دولتی باشد. انشاا... که برخورد قوه قضاییه محکمتر از برخوردهای فعلی با فساد در دانشگاه آزاد باشد.

6- بازار مدرن باید در نقطه­ای متوقف شود.